Jak wyglądał przemysł?
Przemysł Wałbrzycha w latach 1646–1990 przeszedł ewolucję od lokalnego rzemiosła i tkactwa, przez gwałtowną XIX-wieczną industrializację, aż po monokulturę górniczo-ciężką w czasach PRL. Rok 1990 stał się symbolem załamania tego systemu i początkiem likwidacji Dolnośląskiego Zagłębia Węglowego.
Wracamy wspomnieniami...VIDEO: mistrzu1952 Krzyszpin
Po II wojnie światowej Wałbrzych został przejęty przez polską administrację bez większych zniszczeń wojennych, stając się filarem przemysłowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Dominacja węgla kamiennego
Gospodarka uległa silnej „monokulturze”. Kluczową rolę odgrywały połączone i rozbudowane zakłady: KWK „Wałbrzych”, KWK „Thorez” (wcześniej „Julia”) oraz KWK „Victoria”. W przemyśle wydobywczym pracowało stale około 16–20 tysięcy osób. Wałbrzych dostarczał unikalny, wysokokaloryczny antracyt.
Prężnie działały Koksownia „Victoria”, Huta „Karol” (późniejszy producent maszyn górniczych Wamag) oraz Zakłady Przemysłu Lniarskiego „Walim”.
Tradycje przedwojenne kontynuowały Zakłady Porcelany Stołowej „Krzysztof” oraz „Wałbrzych”. W 1985 roku uruchomiono gigantyczną Fabrykę Porcelany „Książ”, projektowaną jako największa w Europie.
Przełom i schyłek (1990)
Rok 1990 przyniósł radykalny zwrot akcji. Nowe realia rynkowe, wysokie koszty wydobycia w trudnych warunkach geologicznych oraz przestarzała infrastruktura doprowadziły do podjęcia rządowej decyzji o całkowitej likwidacji Dolnośląskiego Zagłębia Węglowego. Rok ten rozpoczął bolesną dla miasta falę masowych zwolnień, strukturalnego bezrobocia i konieczność całkowitego przebranżowienia regionu.
fot. polska-org.pl
W Wałbrzychu jeździły tramwaje
Tramwaje w Wałbrzychu funkcjonowały w latach 1898–1966, będąc przez niemal 70 lat kluczowym elementem miejskiego transportu. Sieć o rozstawie szyn 1000 mm (wąskotorowa) łączyła Wałbrzych z okolicznymi miejscowościami i dzielnicami, takimi jak Szczawienko, Sobięcin, Podgórze, Stary Zdrój, Biały Kamień oraz Szczawno-Zdrój.
Budowa ruszyła w 1896 roku, a oficjalne uruchomienie pierwszej linii na trasie Szczawienko–Sobięcin nastąpiło 12 września 1898 roku. Koncesjonariuszem była spółka NEUKAG.
W swoim szczytowym okresie sieć liczyła od 19 do ponad 24 km długości tras (niektóre źródła podają nawet 36 km torowisk wraz z odnogami), obsługując do 5 linii miejskich i podmiejskich. W 1938 roku tabor składał się z 36 wagonów silnikowych i 15 doczep.
Wałbrzyska sieć tramwajowa była położona na trudnym, górskim terenie, co sprzyjało wypadkom. Najpoważniejsze katastrofy wydarzyły się w 1946 roku na linii nr 1 (gdzie zginęło 14 osób) oraz 9 marca 1959 roku przy pl. Tuwima (2 ofiary śmiertelne).
Częste awarie, trudne ukształtowanie terenu oraz wysokie koszty modernizacji przyspieszyły decyzję o likwidacji systemu. Ostatni tramwaj zjechał z wałbrzyskich ulic 30 września 1966 roku (likwidacja linii nr 2). Transport tramwajowy został całkowicie zastąpiony przez trolejbusy i autobusy.
![Wałbrzyszanie na podium bilardowej rywalizacji [ZDJĘCIA]](https://d38t4d835aizy5.cloudfront.net/news/articles/139399/35357caa583a421d9ffe72035f290819-002.jpg.240x160_q76_crop_target-50%2C50.webp)
Nie ma jeszcze komentarzy.