Święto rolników i żołnierzy

W kalendarzu liturgicznym Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny jest najstarszym świętem maryjnym, bowiem uroczystość obchodzona była w Konstantynopolu już od wieku V, a w Rzymie od VII, choć dogmat o Wniebowzięciu ogłosił dopiero papież Pius XII w 1950 roku.

Według tradycji ludowej dzień ten wiąże się ze święceniem płodów rolnych i ziół, będącymi symbolami bogactwa przyrody – stąd nazwa święta – Matki Boskiej Zielnej. Praktyka ta wywodzi się z podania, według którego w dniu Wniebowzięcia apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty. Nadto mamy tu nawiązanie do cyklu wegetacyjnego roślin – należało je wszak uprzątnąć z pola do połowy sierpnia, dlatego wedle przysłowia - a i zgodnie z rolniczym kalendarzem - ,,Na Wniebowzięcie pokończone żęcie”.

Dawniej, przygotowując się do obchodów Matki Boskiej Zielnej, 10 sierpnia, czyli w Dniu Świętego Wawrzyńca, święcono masło i miód, które potem dawano do skosztowania po łyżeczce każdemu z domowników. Natomiast na 15 sierpnia wianki z reguły wito z czterech zbóż: pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa, ale wplatano również owoce, kwiaty i trawy.

W dniach 14-16 sierpnia 1920 roku wojsko polskie zatrzymało ofensywę wojsk radzieckich atakujących Warszawę. Na pamiątkę ,,cudu nad Wisłą” od 1923 roku dzień 15 sierpnia obchodzony był także jako Święto Żołnierza Polskiego; jednak oficjalnych obchodów zaprzestano po 1947 roku; przywrócono je ponownie w 1992 roku jako Święto Wojska Polskiego.